میگویند شاخه های گل رز همیشه ترانه عاشقی می سرایند . . .

اما عمرشان کوتاه است، نوای آنها را میبایست به دست خشکی سپرد

شاید با سوزنی ته گرد، دیواری خالی و اتاقی کم نور بتوان ترانه آنها را ابدی کرد

به یاد می آورم روزی را که از میان صدها شاخه گل تنها یکی را جستجو میکردم

از گلستان تا حوالی کلبه عشق ، تنها در گوشش زمزمه میکردم :

" اینجا اتاق بهترین دختر دنیاست ، عشق من را هر شب در گوشش  زمزمه کن "